لب پرخنده نشاید ... !

گــــویید بـــه نـــوروز کـه امــسال نــیایـــــد

در کشور خونیــــن کــفنـان ره نـگشـــــایــــد

بـلـبـل بــه چمــن نـغــمــه شـــادی نـســرایـــد

مــــاتـم زدگان را لــــب پـــرخـنــده نــشایـــد

خون می دمد از خاک شهیدان وطن‌ وای

ای وای وطن وای

گلگون کفنان را چه بهـــار و چــــه زمستــــان

خونین جگران را چه بیابـــان چـــه گلستــــان

در کشور آتـــــش‌زده در خـــــانــــه ویــــران

کس نیست زند بوسه به رخسار یتیمان

کس نیست که دوزد به تن مرده کفن‌ وای

ای وای وطن وای

از سینه هر سنگ تو خون می دمد امروز

از خاک تو مستی و جنون می دمد‌ امروز

آن لاله چی دیده که نگون می‌دمد‌ امروز

وآن سبزه چرا زرد و زبون می دمد امروز

سرخ است به خون پا و سر و سرو و‌ سمن‌ وای

ای وای وطن وای...

< استاد خلیل الله خلیلی (افغانستان)>

پی نوشت :

این روزها برای کسانی گریه میکنم که هرگز ندیدمشان ...