توت فرنگی های تشنه

شبانگهان كه شفق ، موج آتشينش رابه صخره هاي زمين كوبد از كرانه ي روزبه جاي آن كه دل از آفتاب برگيرمگمان برم كه طلوعش ميسر است هنوزاگر رها کند اين باور شگفت مرااگر تهي شوم از اين اميد بي فرجامچنان به سوي افق مي گريزم از دل شهركه آفتاب بسوزاندم در آتش خويشمرا خيالي از اينگونه در سر است هنوزازين خيال ، چه سود ؟من آن اسير سيه روزگار اميدممن آن مريض شفاناپذير ايمانموگرنه ، آه چرا در شبي چنين تاريكمرا به رجعت خورشيد ، باور است هنوز ؟ « نادر نادرپور» بخوانید...

ادامه مطلب